1Synu mój, zważaj na moją mądrość i nakłoń twego ucha ku mojemu rozumowi;
2Abyś zachował rozwagę i [aby] twoje wargi strzegły wiedzy.
3Bo wargi obcej kobiety ociekają miodem, a jej usta gładsze są niż oliwa;
4Lecz jej koniec jest gorzki jak piołun, ostry jak miecz obosieczny.
5Jej nogi zstępują do śmierci, jej kroki prowadzą do piekła.
6Abyś nie rozważał ścieżki życia, jej drogi są [tak] niestałe, [że] nie poznasz [ich].
7Teraz więc, synowie, słuchajcie mnie i nie odstępujcie od słów moich ust.
8Oddal od niej swą drogę i nie zbliżaj się do drzwi jej domu;
9Abyś nie oddał obcym twojej sławy, a twoich lat okrutnikowi;
10Aby obcy nie nasycili się twoim dobytkiem, a twój dorobek [nie został] w cudzym domu;
11I abyś nie jęczał u kresu swych dni, gdy twoja skóra i ciało będą zniszczone;
12I nie musiał powiedzieć: O, jakże nienawidziłem karności i moje serce gardziło upomnieniem!
13Nie słuchałem głosu moich wychowawców i nie nakłaniałem ucha ku tym, którzy mnie nauczali!
14O mało co nie wpadłem we wszelkie nieszczęście wśród zebrania i zgromadzenia.
15Pij wodę z własnego zdroju i wody płynące z twojego źródła!
16Niech rozproszą się twoje źródła, a po ulicach strumienie wód.
17Niech należą tylko do ciebie, a nie do obcych wraz z tobą.
18Niech twój zdrój będzie błogosławiony i ciesz się żoną twojej młodości.
19[Niech będzie jak] wdzięczna łania i rozkoszna sarna; niech jej piersi zawsze cię nasycają, nieustannie zachwycaj się jej miłością.
20Dlaczego, synu mój, masz zachwycać się obcą kobietą i obejmować piersi cudzej?
21Gdyż drogi człowieka są przed oczami PANA [i] waży [on] wszystkie jego ścieżki.
22Niegodziwego schwytają jego własne nieprawości i uwikła się w powrozy swego grzechu.
23Umrze z braku karności i będzie błądził z powodu swojej wielkiej głupoty.